من با که گویم این که بهارم خزان شده
ماهم به خاک تیره غربت نهان شده
بانوی بی نشان که به هرسو نشان ز اوست
رفت از برم به قامت همچون کمان شده


ما گوشه نشینان غم فاطمه ایم
محتاج عطا و كرم فاطمه ایم                                        سمیه دماوندی